کاج

درختی که سبز ماند












  1. آرامگاه فروغ فرخزاد- قبرستان

 

 

 

کل نفس ذائقه الموت

این جا .... آرامگاه ابدی و خانه فروغ است

من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم

 اگر به خانه من آمدی

 برای من ای مهربان چراغ بیاراشعار فروغ فرخ زاد و مهدی

 و یک دریچه

که از آن به ازدحام کوچه

 خوشبخت بنگرم

 

   بوسه

در دو چشمش گناه می خندید
چهار دهه از غروب فروغ ، با
بر رخش نور ماه می خندید

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله ئی بی پناه می خندید



شرمناک و پر از نیازی گنگ

آشنایی فروغ با ابراهیم گلستان،با نگاهی که رنگ مستی داشت

در دو چشمش نگاه کردم و گفت:

باید از عشق حاصلی برداشت

زندگى و مرگ فروغ فرخ زاد

سایه ئی روی سایه ئی خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسی روی گونه ئی لغزید

بوسه ئی شعله زد میان دو لب

        مرگ من

    مرگ من روزی فرا خواهد رسید
   زندگینامه زنده یاد فروغ فرخزاددر بهاری روشن از امواج نور
   در زمستانی غبار آلود و دور 
   یا خزانی خالی از فریاد و شور  
   مرگ من روزی فرا خواهد رسید
   روزی از این تلخ و شیرین روزها
   روز پوچی همچو روزان دگر
   سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
   فروغ فرخ زاددیدگانم همچو دالانهای تار
  گونه هایم همچو مرمرهای سرد
  ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
  من تهی خواهم شد از فریاد درد
  می خزند آرام روی دفترم
  دستهایم فارغ از افسون شعر
   یاد می آرم که در دستان من
   روزگاری شعله میزد خون شعر
    -: فروغ فرخزاد :-خاک میخواند مرا هر دم به خویش

    می رسند از ره که در خاکم نهند
     آه شاید عاشقانم نیمه شب

    گل به روی گور غمناکم نهند
    بعد من ناگه به یکسو می روند
    فروغ فروخزاد سیپرده های تیره دنیای من
    چشمهای ناشناسی می خزند
     روی کاغذها و دفترهای من
    در اتاق کوچکم پا می نهد
    بعد من با یاد من بیگانه ای
    در بر آینه می ماند به جای
     تار مویی نقش دستی شانه ای 
         

               می رهم از خویش و میمانم ز خویش 
                هر چه بر جا مانده ویران می شود
                                   روح من چون بادبان قایقی
         فروغ فرخزاد در پانزدهم       در افقها دور و پنهان میشود 
آرامگاه فروغ فرخزاد- قبرستان             می شتابند از پی هم بی شکیب
             روزها و هفته ها و ماهها
               چشم تو در انتظار نامه ای 
                           خیره میماند به چشم راهها

 

 با ماشین حامل دانشآموزان  لیک دیگر پیکر سرد مرا 

  می فشارد خاک دامنگیر خاک
  بی تو دور از ضربه های قلب تو
  قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
   بعد ها نام مرا باران و باد
  نرم میشویند از رخسار سنگ
  گور من گمنام می ماند به راه
   فارغ از افسانه های نام وننگ

     فروغ فرخزاد فرزند سرهنگ محمد فرخزاد

  • تولد دی ماه 1313 خورشیدی

  •  مرگ بهمن ماه 1345 خورشیدی

  • در اثر سانحه تصادف رانندگی

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/۱٦ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ توسط نظرات () |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت